Książka nr 5

Jadwiga Korczakowska Spotkanie nad morzem

Pytania do książki zostaną opublikowane 10.03 br.

H.Ożogowska "Tajemnica zielonej pieczęci" - rozwiązanie konkursu

1. Akcja powieści toczy się w mieście Łodzi.

2. Głównym bohaterem powieści jest Stefan Żórawiec, ma 12 lat ( kończy V klasę).

3. Zofia Ostrowska jest polonistką, jak również wychowawczynią klasy Stefana. Uczniowie przezywali ją:  "Gramatyka''.

4. Skrót STO oznacza: Stowarzyszenie Trzech Osądzonych, którego celem są dobre stopnie z przedmiotów oraz zabłyśnięcie na forum klasy. Wymyślił je Bartek - najlepszy przyjaciel Stefana, ze względu na żal do dyrektora za przesunięcie do innej klasy.

5. Działalność stowarzyszenia posługującego się zieloną pieczęcią polegała na kradzieży.

6. Stefan na wycieczkę w Pieniny zabrał ze sobą kompas, który posiada jako jedyny w całej klasie.

Za prawidłowe odpowiedzi można było uzyskać 6 punktów. 

Uczniowie, którzy zdobyli 6 - 5 p. otrzymują ocenę celującą z języka polskiego.

1. Nikola Mysza - 6 p.
2. Wiktoria Konior - 6 p.
3. Maksym Szczurko - 6 p.
4. Vanessa Borth - 6 p.
5. Dominika Gradowska - 5 p.
6. Tymon Banasik - 6 p.

Gratuluję!

"Tajemnica zielonej pieczęci" - pytania konkursowe

1. Gdzie toczy się akcja powieści?
2. Podaj imię i nazwisko głównego bohatera.
3. Kim była Zofia Ostrowska i jak ją przezywano?
4. Co oznacza skrót STO?
5. Na czym polegała działalność stowarzyszenia posługującego się zieloną pieczęcią?
6. Co zabrał ze sobą Stefan na wycieczkę w Pieniny?

Na odpowiedzi czekam do 17.02.2014 r. na adres: polskikonkursy@gmail.com. 

W temacie wiadomości napiszcie MOL4. Podpiszcie się!

Lista zwycięzców oraz tytuł kolejnej książki 24.02 br.

Powodzenia!!! 

Antoni Kukuczka, kl. V „Nienawiść i pokój – nie tylko na polu bitwy”

    Łup!!- drzwi do biura prezydenta Węgier zatrzasnęły się z hukiem za zdenerwowanym generałem Akosem Bitorem.

         Przyszedł on do prezydenta z zapytaniem, czy może wysłać swoje wojska na front, gdyż trwała wojna. Odpowiedź zabrzmiała następująco:

-Jeszcze nie!!!! Musimy zaczekać, aż odział generała Zaka powróci i przyniesie wiadomości.

-A co, jeśli Zak i jego wojsko już nie żyją?!!!   Moim zdaniem niema po co czekać!!! Trzeba tam iść i pokazać tym „Ołowianym Żołnierzykom” , że takie ociąganie się jest bez sensu!!!! Oczywiście jeśli jeszcze żyją.

-Proszę mi się nie sprzeciwiać!!! Jeśli nadal będzie pan drążył temat, obniżę pan rangę, jeśli to nie pomoże, to będę zmuszony wyrzucić pana z wojska za nie wypełnianie rozkazów prezydenta!!!!!! Może pan odejść. Zdenerwowany ,generał Akos burknął coś pod nosem,potem zasalutował, następnie

 dało się słyszeć owe: łup!! I generał z nosem na kwintę powędrował  w kierunku koszar.          

-Niech chociaż raz ten dziwny prezydent się ze mną zgodzi – pomyślał przekraczając

bramę placu.

- Jak wpadnę na jakiś pomysł i mu o nim powiem, to najpierw myśli o nim pół roku , a potem mówi , że mu się nie podoba. A pomysły takiego Zaka zawsze mu się podobają i bierze je pod uwagę.        

    Zak Dumrar to był drugi generał Węgierski, który był w wojsku krócej od generała Akosa.  Według niego nie powinien mieć jeszcze stopnia generała , gdyż  miał tylko 48 lat. Za to Akos miał 57 lat i uważał się za wyższego od Zaka.

      Akos ciężko westchną  i poczłapał na obiad do stołówki . Podczas jedzenia był w niezłym humorze dopóki starszy szeregowy  Nator nie wpadł do stołówki . I jak nie wrzaśnie :

- Generale! Zak Dumrar ze swoim oddziałem powrócili z frontu! Prezydentowi spodobał się jego nowy pomysł i …!

-Dosyć! –przerwał mu Akos – nie chcę o nim słyszeć!

Wtedy do stołówki wmaszerował Zak i zawołał :

- Witaj Akos! Dawno się nie widzieliśmy!

- Zamknij się!!!- wrzasnął Akos wstając od stołu. -  Ociągaliście się na froncie tak, że myśleliśmy, że was tam myszy zjadły!

- Hej! Do kogo ta gadka?! - powiedział Zak, powoli zdejmując beret i kładąc go na stole. Zanim jednak zdążył powiedzieć coś jeszcze, na ścianie, tuż obok jego głowy wylądowała

szklanka z resztką kawy Akosa.

         Zak rozpędził się i przeskoczył stół lądując prosto na nim. Generałowie zaczęli turlać się po podłodze, okładać się pięściami i wszystkim co im wpadło w ręce. Nagle Akos wstał i podniósł krzesło, zanim jednak zdążył je rzucić poczuł na plecach swoją grochówkę i rozbity talerz. Wskoczył na stół i począł biec           

po nim dookoła sali. Przy drzwiach zeskoczył i dopadł kredensu. Wyszarpnął z niego nabitą strzelbę, odwrócił się i zastał Zaka rzucającego w jego stronę dzbankiem z kawą.     

Niewiele myśląc wymierzył w lecący przedmiot i nacisnął spust. Wtedy w drzwiach      

stanął prezydent. Akosowi włosy stanęły dęba, a Zak zamarł w bezruchu trzymając w ręce kolejny kubek.

***

          Prezydent rozkazał żołnierzom posprzątać   

stołówkę, a Akosa i Zaka wziął do swojego biura. Po wysłuchaniu obu wersji zdarzenia, zaczął z nimi rozmawiać. Uświadomił im, że nie powinni się tak kłócić, bo jeszcze kiedyś wywołają ,,Wojskową Wojnę Domową”. Po 15 minutach rozmowy Akos i Zak pogodzili się. Potem równo zasalutowali i poszli do koszar.

         Prezydent połączył oba oddziały i kazał natychmiast wyruszyć na front. Sam zamierzał pojechać z nimi, gdyż chciał zobaczyć co się tam dzieje.

         Wyjechali następnego dnia o 6:00. Dojechali trzeciego dnia ok. 8:00.

         Rozbili namioty, wykopali ziemiankę, ustawili: kuchnię obozową, skład broni i namiot prezydenta. Akos i Zak postanowili mieszkać w jednym.

         W obozie mieszkali tydzień. Któregoś dnia prezydent na apelu kazał wyruszyć na pole bitwy o 10:00.

         A więc o 10:00 wyjechali z obozu, a na miejsce bitwy dojechali pół godziny później. Naprzeciwko nich stanęli wrogowie.

         Chwilę później dwaj dowódcy wydali rozkaz do ataku. Wszyscy zaczęli biec w stronę wrogów, a potem doszło do starcia. Walka była krótka i zacięta. Za niecałe 3 godziny armia Węgierska odniosła walne zwycięstwo.

         Generałowie, 15 minut później stojąc nad urwiskiem, zobaczyli dolinę, którą podbili.

-Cieszę się, że się pogodziliśmy!- powiedział Zak.

-Ja też!- odparł Akos.-Czy pamiętasz tą bitwę w stołówce?

-Nie przypominaj mi o niej!!!!!-Roześmiał się Zak- Dziś pokój odniósł zwycięstwo!!!

I już nigdy więcej się nie kłócili.   

Vanessa Borth, kl. VI "Kwitnące jabłonie"

Pal Szinyei Merse Kwitnące jabłonie 

Na łące rosną  jabłonie

A trawa w koło nich płonie

Drzewa kwitnące, różem błyszczące

Gałęzie długie, zielone, bujnie stojące

Nie zbierajcie im pąków

Aby miał gdzie siedzieć król bąków

Dopiero jak przyjdzie lato

Zbierzcie owoce za to

Widok uśmiechu, radości

Drzewo wita wszystkich gości

Pszczoły, motyle, biedronki

Przepełnione aromatem jabłonki

Nadszedł czas na zbiory

Jabłka są czerwone jak pomidory

Wielkie kosze zebrane

Będą na ciasto lub surówkę obrane

Zimą drzewa zostaną smutne

Bez jabłek, bez liści będą nudne

Ale gdy słońce rzuci swe promienie

One odżyją swoje wspomnienie

Potem znów będzie wiosna

Ta pora jest zawsze radosna

Obraz jabłoni znów nas zachwyci

A potem latem jabłka zbiorą nam dzieci.

Laura Wójcik, kl. VI "O maki"

O maki !

Życie mi niemiłe.

O maki !

Z dali was widzę.

O maki !

Niebem pachnące.

Pal Szinyei Merse Maki

O maki !

W dali się pnące.

Och maki !

Życie mi mija.

Każda minuta,

każda sekunda,

smutkiem się przewija,

do ciebie.

Tęsknota.

Za twymi dłońmi…

Za twymi oczami…

Za tobą.

Ma tęsknota

nie mija. Me życie

wciąż biegnie,

bez ciebie…

Dominika Gradowska, kl. VI "Piknik w maju"

Ludzie siedzą na polanie

i jedzą pierwsze śniadanie.

Piją herbatę rumiankową

i snują opowieść nową.

Na pikniku mają dostojne ubrania

i jedzą smaczne węgierskie dania.

Pal Szinyei Merse Majówka

Maj, piękny maj
niesamowity raj.

To wielki dar

i życia czar.

Ludzie się radują

I uśmiechem czarują.

Ciągle ze sobą rozmawiają

i dobre rady sobie dają.

Wokół nich trawka pięknie się zieleni

A słońce wysoko się mieni.

Rosną tam białe kwiatuszki

A panowie maja czarne muszki.

Maj, piękny maj

niesamowity raj.

To wielki dar

i życia czar.

Ludzie się radują

I uśmiechem czarują.